czwartek, 3 marca 2011

Na Opolszczyźnie mamy trzech prezydentów!

         Na Opolszczyźnie dotychczas było tylko dwóch prezydentów miast: Opola i Kędzierzyna – Koźla. Od 15 lutego br. mamy ich trzech! Przynajmniej wg. Nowej Trybuny Opolskiej!
         W tym właśnie dniu ukazało się zdjęcie przedstawiające przewrócony klomb przy Alei Lipowej w Głogówku. Dziennikarz NTO zwrócił się do „rzecznika prezydenta miasta”. I w ten właśnie sposób, niezauważenie, po cichu, Burmistrz Głogówka stał się Prezydentem! Gratulujemy awansu!

Gorączka sobotniej nocy

         Mimo, że za oknami temperatury oscylują wokół 0 stopni, wiosna zbliża się nieubłaganie. Jednym z symptomów zbliżającej się wiosny jest wieczorno – sobotnia aktywność imprezowiczów.
Na schodkach łączących Aleje Lipową i ul. Dworcową w Głogówku widać pozostałości „gorączki sobotniej nocy”. Jak widać Zycie „kulturalne” przenosi się z restauracji na świeże powietrze.

Reklama dźwignią handlu

         W bezpłatnym tygodniku „Partner” ukazują się ostatnio reklamy warsztatów i zajęć organizowanych przez głogówecki Miejsko – Gminny Ośrodek Kultury. Tygodnik skierowany jest przede wszystkim do mieszkańców powiatu kędzierzyńsko – kozielskiego i głubczyckiego, ale na stronie internetowej umieszczono tylko informację o kolportażu w tym pierwszym powiecie.
 W Głogówku „pokazuje” się niekiedy właśnie w domu kultury.
         Wprawdzie tygodnik jest bezpłatny, ale reklamy, jak w każdych mediach, płatne. W ostatnich dwóch numerach „Partnera” zamieszczono trzy reklamy MGOK: 2 razy „Tańców w kręgu” i raz reklamę nauki gry na instrumentach. Prawdopodobny koszt zamieszczenie tych reklam to ok. 500 złotych.
Warto się zastanowić, czy aż tylu chętnych znajdzie się z terenów objętych dystrybucją tygodnika, by zyski przeważyły koszty.
Wszędzie dużo mówi się o oszczędzaniu, ale może sytuacja finansowa głogóweckiego Ośrodka Kultury jest tak dobra, że można sobie pozwolić na tak kosztowną reklamę?

Niefunkcjonalne kontenery!

         W ostatnim czasie pojawiły się w Głogówku nowe kontenery na odpady segregowane. Są kolorowe, estetyczne, ale mają jedną wadę – otwory wrzutowe są zbyt małe, by przez nie zmieściły się tylko trochę większe butelki plastikowe, czy nieduży karton.
         Radna Barbara Grzegorczyk zwróciła na to uwagę na sesji Rady Miejskiej (w dniu 24 stycznia br.), jednak nie otrzymała odpowiedzi. Zaproponowała, by na pojemnikach umieścić piktogramy informujących o sposobach korzystania z takich kontenerów.
         Wyrobienie, wśród mieszkańców, świadomości ekologicznej, jest procesem długotrwałym i wymagającym wielu działań. Z pewnością utrudnienie korzystania z pojemników nie służy dobrze tej sprawie. Trzeba mieć sporo samozaparcia, by stojąc przed kontenerem zgniatać karton, czy plastik do odpowiednich rozmiarów. Przypuszczam, że większe odpady (już posegregowane, „wylądują” albo obok pięknych, choć niefunkcjonalnych pojemników, albo trafią do kontenera na odpady niesegregowane. Jak widać, nie wszystko, co ładne jest dobre. Trzeba było o tym pomyśleć przez ustawieniem takich kontenerów!
         Radna B. Grzegorczyk na wzmiankowanej sesji poruszyła również sprawę zaniedbanej Bramy Zamkowej (zniszczona elewacja i ubytki w części metalowej rynny oraz brak rury spustowej), o zniszczeniach której pisaliśmy w artykule pt. Syzyfowe prace w TP z dnia 19 stycznia br. -  jednak i w tym przypadku odpowiedzi nie uzyskała. Zapewniono, że odpowiedzi na te pytania radna otrzyma na kolejnej sesji Rady Miejskiej.

środa, 2 marca 2011

Czekamy na nieszczęście?

         Na skarpie pomiędzy głogóweckimi ulicami Szkolną, a Skargi znajdują się trzy przejścia dla pieszych. Schody łączące te ulice ciągle wymagają remontu.
         Największe, znajdujące się naprzeciw ulicy Chopina, niedawno naprawiono. Niestety pozostałe, znajdujące się nad przystankiem PKS, pozostawiono bez napraw. Już teraz są one w opłakanym stanie, a jak zapowiadają meteorolodzy zima jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa, więc stan schodów może się tylko pogorszyć!
         Czyżby władze miasta czekały aż zdarzy się jakieś nieszczęście, by dopiero wtedy naprawić uszkodzenia?

Nie pozwólmy zniszczyć do końca!

         Pozostałości dawnych murów obronny zachowała się w Głogówku w dwóch miejscach. Większy przy ul. Dąbrowskiego, drugi mniejszy i niższy na skarpie pomiędzy ulicami Szkolną, a Skargi.
         O dewastowanym murze przy ul. Dąbrowskiego pisaliśmy już kilkakrotnie, a drugi mur także wymaga uwagi – nie tylko mediów, ale i władz miasta. Część pozostałości po murze obronnym jest jeszcze w jako takim stanie, ale część wymaga natychmiastowego remontu.
         Z pewnością władze miasta mają na głowie inne potrzeby, ale o wspólne dziedzictwo należy również zadbać!

„Ruscy” w Głogówku

         Gdy późną wiosną 1945 roku wróciłem z czechosłowackiego obozu internowania do rodzinnego Głogówka zastałem tutaj liczny garnizon wojsk radzieckich.  Już następnego dnia po powrocie zostałem „zaangażowany” jako pomoc kuchenna przez sztab wojsk lotniczych rezydujących na głogóweckim zamku.
Jako „chłopiec kuchenny” otrzymałem przepustkę z wielką pieczęcią z czerwoną gwiazdą, na której widniało m. in. po rosyjsku moje imię – Jefim. Wnet okazało się, że to arcyważny dokument, który nie tylko dawał prawo swobodnego poruszania się (także nocą) po mieście i okolicy, ale także dzięki niemu wzrósł mój autorytet wśród niewiast. Niejedna z nich szukała „bliskości” mojej osoby wieczorem i w nocy właśnie ze względu na ową przepustkę. Zdarzało się bowiem często, że samowolne sołdackie patrole, pod pretekstem szukania żołnierzy niemieckich lub kontroli sanitarnej, wchodziły do domów w poszukiwaniu młodych kobiet. Wtedy to, jako posiadacz przepustki, strasznie „gębowałem”, przeklinałem po rosyjsku i wymachując ową przepustką groziłem poskarżeniem się u „naczalnika” kuchni, który był postrachem całego garnizonu. Uspokajano mnie i mówiono, że to naprawdę tylko pomyłka. Niejedna niewiasta i dziewczyna była mocno zobowiązana za to przedstawienie, ale nie korzystałem z tych „adoracji”, gdyż miałem 14 lat i „do tych spraw” było jeszcze bardzo daleko.
Po pracy w zamku, czyli obieraniu na akord kartofli oraz wyjazdach z żołnierzami sowieckimi na okoliczne pola w celu „zorganizowania” żywności, zostałem oddelegowany do pięknej radzieckiej lekarki wojskowej mieszkającej w domu Łaciaka przy Hellbergu w celu poduczenia jej w języku niemieckim i angielskim. Dzięki temu uzyskałem „przywilej” korzystania z klozetu oficerskiego (tak samo jak i dla szeregowców był to klozet zbiorowy!). Początkowo trochę się wstydziłem korzystać z tego przywileju, gdyż nie dość, że klozet zbiorowy, to korzystały z niego w tym samy, czasie również kobiety!
Codziennie z okien zamkowej kuchni widać było zwłoki żołnierzy radzieckich przywożone z okolicznych pół, lub ze szpitala mieszczącego się w liceum (obecnie Zespół Szkół przy ul. Powstańców Śląskich). Pośród mieszkańców Głogówka rozpowszechniona była plotka, jakoby „zbyt” długim trupom ucinano głowy przed włożeniem do trumny. Zapytałem o to „moją” lekarkę (starszy lejtnant). Odpowiedziała, że czyni się tak ze względów ekonomicznych!
Żołnierze radzieccy zamkowy staw traktowali jak swój letni basen. Zawsze było tam bardzo wesoło: śmiechy, chichy serdeczne poklepywanie po pupach itp. Nigdy nie widziałem tylu nagich kobiet w jednym miejscu (!). Naturalnie mężczyźni kąpali się także nago, co mnie jednak mniej interesowało. Trzeba jednak powiedzieć, że panował tam wielki rygor – nad brzegiem stawu zawsze obecna była żandarmeria wojskowa, która pilnowała „moralności socjalistycznej”. Gdy pewnego razu chciałem skorzystać z możliwości wspólnej kąpieli zjawiła się rosyjska piękność z policji wojskowej, która zwróciła mi uwagę, że kąpielówki należy zdjąć, gdyż jest równouprawnienie!
Domy położone przy dzisiejszej ulicy Kościuszki zajął batalion rekonwalescentów. „Letnie ubranie wyjściowe” zwykłych żołnierzy składało się z czystych białych zimowych kalesonów, białej podkoszulki, butów żołnierskich i furażerki. W takim stroju wchodzili na drzewa owocowe, a później zaglądali w czasie mszy do kościołów – „Farorz się złościli, a Lud Boży był wesoły”. Rekonwalescenci - podoficerowie nosili eleganckie poniemieckie pidżamy, a oficerom przysługiwał nowy cywilny szlafrok i oficerska wyjściowa czapka.
Pamiętam pierwszy bal na zamku. Kobietom – żołnierkom rozdano nowiusieńkie poniemieckie koszule nocne – im wyższy stopień, tym ozdobniejsza koszula!
Pewnego dnia zostałem wysłany do dawnego domu starców – robotników rolnych hrabiego von Oppersdorffa na Paulińskich Łąkach. Odbywał się tam „konkurs” na stanowisko starszego pastucha. Tam bowiem radzieckie wojsko utrzymywało stado krów skonfiskowanych aż na dalekich Węgrzech. Mieszkały tam również tubylcze dojarki. Wśród kandydatów na to stanowisko byli również i ludzie starsi, którzy służyli w Volkssturmie, Ja byłem najmniejszy i najmłodszy, jednak według „kryteriów” naszego politruka „konkurs” wygrałem! Powodów było chyba kilka: znałem najwięcej języków (obok niemieckiego angielski i łacina), miałem ukończone najwięcej klas gimnazjalnych, wiedziałem, że radziecki minister sprawa zagranicznych nazywa się Mołotow, a przede wszystkim nie należałem do Hitlerjugend (bo byłem za młody!). Na znak mojej „godności” dostałem wielką nahajkę i do dyspozycji wielkiego oswojonego węgierskiego wołu, który był moim ersatz – koniem. Kolegom, którzy zostali zwykłymi pastuchami „sowieckiej armii” politruk zagroził ostrymi karami w wypadku, gdyby nie słuchali moich rozkazów. W pracy musieliśmy być najpóźniej o godzinie piątej, by zagonić krowy do dojenia, później wygnać je na cały dzień, obojętnie czy był upał, czy też ulewa, na pobliskie łąki. Ponieważ Osobłoga uchodziła za skażoną przez cały dzień piliśmy tylko mleko, w związku z tym mieliśmy bezustannie biegunkę. Wieczorem spędzaliśmy bydło na dojenie, a my mogliśmy udać się do domów na spoczynek. Niekiedy dostawałem „prikaz”, by jedną krowę zostawić na łąkach. Wiem, że była ona, za wódkę, sprzedawana jakiemuś śląskiemu bauerowi, lub rolnikowi – zabużaninowi. Musiałem wtedy pisać protokół, że krowa zdechła.
Pewnego razu zachorowałem na tyfus i żółtaczkę i musiałem przeleżeć w łóżku prawie pół roku. Była późna jesień, gdy prawie cały garnizon radziecki opuścił, przy dźwiękach orkiestry wojskowej, Głogówek. „Ruscy” opuścili także budynki przy mojej ulicy Sobieskiego, na zapleczu której nie raz, nie dwa lądował jednomotorowy samolot (lotnisko było w Rozkochowie).
Wspomnienia Joachima Georga Gerlicha
opr. Janusz Wiszniewski

Tato! Chwalą nas!!!

         Był taki skecz kabaretowy, w którym jeden z aktorów mówił właśnie: Tato! Chwalą nas!, drugi pytał: kto i otrzymywał odpowiedź: Wy mnie, a ja was! I to chyba najlepszy komentarz do notatki, która ukazała się na stronie internetowej głogóweckiego Miejsko – Gminnego Ośrodka Kultury.
         W notatce podpisanej MWR, czyli można przypuszczać, że jest to p. redaktor Życia Głogówka i jednocześnie rzecznik prasowy Urzędu Miejskiego, czytamy, że w dniu 26 stycznia br. w Głogówku gościła redaktor Radia Opole p. Halina Nabrdalik. Prowadziła program mający na celu podstawienie gminnych ośrodków kultury. Przy okazji prowadzony jest ranking sms – owy (co generuje zyski Radia Opole!) poszczególnych domów kultury. Jak pisze MWR: „otrzymaliśmy 234 głosów na tak, 0 głosów na nie”.
I teraz nie wiadomo czy się cieszyć, czy też smucić: czy Głogówecki ośrodek kultury jest tak dobry, że nikt nie zagłosował przeciw, czy też, jak mówi to młodzież „to ściema”? Coś nie za bardzo chce się wierzyć, że jest tak dobrze, żeby nie mogło być lepiej! Ani jednego głosu przeciwko?? MWR pisze dalej: „Za wszystkie głosy oddane na  nasz ośrodek serdecznie dziękujemy!”. Pytanie brzmi – komu dziękujemy?

wtorek, 1 marca 2011

Miało być za darmo!

         Kiedy likwidowano kasę w Zakładzie Mienia Komunalnego w Głogówku, gdzie nie pobierano opłat za wszystkie należności, tłumaczono, że likwidacja jednego etatu, pozwoli „uzdrowić” sytuację finansową Zakładu. Obiecywano, że nikt na tym nie „straci” (za wyjątkiem osoby zwalnianej!), a opłaty będzie można uiszczać w Banku Spółdzielczym bezpłatnie!
         Minęły dwa lata, a sytuacja trochę się zmieniła! Kasy w Zakładzie Mienia Komunalnego nie ma, osoba prowadząca kasę została zwolniona, ale ludzie, którzy muszą jakieś opłaty czynić, muszą za każdą operację płacić w Banku Spółdzielczym 1 złoty za każdą operację!
         Na sesji Rady Miejskiej niedotrzymanie obietnic władzy poruszył radny Mariusz Wdowikowski. W odpowiedzi uzyskał odpowiedź burmistrza: obecnie zmienił się Zarząd (chyba Banku Spółdzielczego?-  jw) i nie wie (burmistrz? – jw), w jaki sposób rozwiążą tą kwestię oraz że w obecnych czasach jest wiele innych alternatywnych form płatności (jakich!!! – jw).
         Odpowiedź trochę pokrętna, gdyż obiecując dwa lata temu, że klienci Zakładu Mienia Komunalnego nie będą ponosić kosztów likwidacji stanowiska kasjera, zawarł pewnego rodzaju „porozumienie” z mieszkańcami Głogówka – on likwiduje stanowisko pracy, ale oni nie muszą za to ponosić dodatkowych kosztów. Wprawdzie nigdzie nie powiedziano ile ta „umowa” ma trwać, ale odczucia obywateli są chyba trochę inne niż władz!
         W tym miejscu przypomina się dowcip opowiadany w kabarecie Jana Pietrzaka „Pod Egidą”: gdy władza mówi, że podniesie opłaty, to podniesie, zaś, gdy władza obiecuje, że opłat nie będzie, to obiecuje.
TP 16.02.2011

Prorok, czy cóś?

         Ktoś pracujący w naszym Urzędzie powinien grać w totolotka! Przewidzieć, to znaczy wygrać!
         Na liście zakwalifikowanych wniosków wraz z głogówecką ul. Podgórną znalazło się jeszcze 48 innych dróg w województwie opolskim. Wszystkie pozostałe wnioski aplikowały o 50% dopłaty, a my jedyni o 30%! Wydawałoby się, że to jakaś pomyłka, że nie chcemy pieniędzy, ale to po prostu proroctwo!
         Do końca roku remontu nie skończono z powodu zimowej aury i musiano podpisać aneks. W tym aneksie czytamy, że nasza gmina otrzymała dotację w wysokości …. 30%, czyli tyle o ile aplikowała! Różnica wyniosła 25 tys. zł, ale to szczegół.
         Ktoś piszący aplikację naprawdę musiał wziąć pod uwagę kilka czynników: termin przyjścia zimy (nie co roku zima przychodzi w grudniu!), kwotę wykonanych do końca roku robót (prawie dokładnie taka, o jaką aplikowaliśmy!), zgoda Urzędu Wojewódzkiego na podpisanie aneksu itd. Wszystkie te warunki zostały spełnione i udało się!
Człowieku graj w LOTTO!